piątek, 4 października 2013

Embriopatie i fetopatie wirusowe

Najdokładniej poznana jest embriopatia wirusowa spowodowana różyczką przebytą przez matkę w I kwartale ciąży. W pewnym sensie stała się ona „modelem" dla tego typu zmian. Duże zasługi w poznaniu tego zagadnienia wniosły prace Gregga, który w 1940 r. po raz pierwszy opisał embriopatię różyczkową, określaną w piśmiennictwie „zespołem Gregga" lub „rubeola syndrom". Dalsze badania kontynuowane przez różnych autorów przyniosły nowe spostrzeżenia kliniczne i anatomopatologiczne.
Do najbardziej typowych objawów embriopatii różyczkowej u dzieci należy opóźnienie rozwoju psychoruchowego i umysłowego dziecka i zaburzenia zachowania. Częstym objawem jest także wtórne małogłowie (spowodowane uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego), objawy oczne (występujące w ok. 75%) o typie jaskry, zaćmy, małoocza oraz występujący u ok. 50% tych dzieci niedosłuch lub głuchota. U dzieci tych stwierdza się często również różnego rodzaju wrodzone wady serca. U noworodków często występują ponadto powiększenie wątroby i śledziony, objawy dystrofii płodowej oraz plamica krwotoczna spowodowana małopłytkowością. U noworodków z embrio-patią różyczkową występować mogą także uszkodzenia układu kostnego (ara-chnodaktyiia), rozszczep podniebienia twardego itp. W dalszym okresie życia dziecka mogą pojawiać się nieprawidłowości w rozwoju uzębienia, padaczka itp.
Wyżej wymienione objawy stwierdzane być mogą nie tylko u dzieci z em-briopatią różyczkową, ale także po przebyciu przez matkę w I trymestrze ciąży innych chorób wirusowych (ostrej wiremii): świnki, odry, ospy wietrznej, nagminnego zapalenia wątroby, półpaśca i poliomyelitis, a także po szczepieniach ochronnych matek (zwłaszcza przeciw ospie prawdziwej). Na podkreślenie zasługuje fakt, że wirus nie zawsze wywołuje proces zapalny w tkance zarodka lub płodu, jednak zakłócać może wzrost komórek i ich metabolizm, doprowadzając wtórnie do nieprawidłowego rozwoju tkanki i powstania wady objętego procesem chorobowym narządu.
Obraz kliniczny fetopatii wirusowej jest znacznie mniej zróżnicowany niż obraz embriopatii. Jakkolwiek czynniki uszkadzające są analogiczne, to jednak stopień dojrzałości układu nerwowego jest znacznie większy. W tym okresie szkodliwe działanie wirusa nie prowadzi do powstawania wad wrodzonych, lecz powoduje infekcje wirusowe z objawami zapalenia mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych płodu. Wymienione objawy stwierdzać można zwłaszcza przy zakażeniu wirusem ECHO, Coxsackie i innymi. Dzieci rodzą się niekiedy z objawami czynnej jeszcze infekcji lub z jej powikłaniami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zanik mózgu, objawy ogniskowe itp.). Pew'na liczba dzieci ginie w okresie noworodkowym, natomiast te, które przeżyją wykazują znaczne niekiedy zaburzenia rozwoju psychoruchowego, mało-głowie, padaczkę, a także objawy mózgowego porażenia dziecięcego itp.
Źródło:
  1. Staw kolanowy
  2. Staw biodrowy
  3. Komputer i dziecko z porażeniem mózgowym / Jolanta Ostrowska.// Matematyka. - 2006, nr 9, s. 59-60

wtorek, 23 kwietnia 2013

Amyloid surowiczy A


Oznaczanie
  • Immunonefelometria, w tym lateksowa
  • Immunoturbidymetria, w tym lateksowa
  • Metody immunoenzymatyczne (EIA)
  • Metody radioimmunologiczne (RIA)
  • Polaryzacja immunofluorescencyjna (FPIA)
  • Immunodyfuzja radialna (RID)
Synteza
Masa cząsteczkowa amyloidu surowiczego a wynosi 12 kD. W bardzo niskich
stężeniach (<10 b="" br="" interleukina-1="" jest="" mg="" obecny="" on="" os="" osoczu="" w="" zdrowych.="">interleukina-
6, TNF-a oraz inne chemokiny powodują aktywację makrofagów
i fibroblastów w wątrobie co pobudza syntezę SAA (SAA
1, w mniejszym stopniu
SAA2. lub SAA2E). W wyniku infekcji bakteryjnej lub wirusowej stężenie SAA ulega
podwyższeniu szybciej niż CRP, osiągając wysokie wartości. Nowo powstałe SAA
wiąże się z micelami lipidowymi, w szczególności z HDL3, co prowadzi do obniżenia
zdolności wiązania apolipoproteiny A-I w HDL3 i przyspiesza rozpad HDL3.
Podczas gdy poziom CRP w wyniku reakcji ostrej fazy może wzrosnąć tysiąckrotnie,
SAA wzrasta dwa tysiące razy, osiągając wartości maksymalne około 50 godzin po
zadziałaniu bodźca.
Rozpad
Rozpad SAA dokonuje się po wychwycie miceli HDL w hepatocytach i ulega
zwolnieniu w reakcji ostrej fazy, co może tłumaczyć większy wzrost SAA
w porównaniu z CRP, którego rozpad w tej sytuacji ulega przyspieszeniu (zjawisko
zużycia).
Znaczenie diagnostyczne
Poziom SAA zazwyczaj wzrasta powyżej zakresów referencyjnych również u osób
z infekcjami wirusowymi np. w 2/3 przypadków kataru, podczas gdy wzrost CRP
zaobserwowano jedynie w około 50% przypadków tego rodzaju infekcji. Nie
zaobserwowano wzrostu stężenia SAA u osób z zapaleniem wątroby typu B lub C,
toczniem rumieniowatym ani wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.
Poziom SAA wzrasta u osób z nowotworami złośliwymi, szczególnie dającymi
przerzuty. SAA jest szczególnie istotne w ocenie postępu reumatoidalnego zapalenia
stawów, gdzie ma przewagę nad innymi białkami ostrej fazy, również w ocenie
ryzyka odkładania amyloidu A. Jest to jednak tylko jedna z przesłanek świadczących
o odkładaniu się amyloidu.
SAA znajduje zastosowanie w ocenie reakcji odrzucenia przeszczepu nerek, wątroby
oraz nerek/trzustki. Stanowi również istotny czynnik w ocenie reakcji odrzucenia 
przeszczepu serca, mimo że w tych przypadkach czułość diagnostyczna jest mniejsza
niż 70%.
W celu różnicowania infekcji wirusowych i reakcji odrzucenia przeszczepu zaleca
się oznaczenie neopteryny w moczu i/lub surowicy. Potencjalne infekcje bakteryjne
stanowią kolejny problem w diagnostyce różnicowej i pomimo braku publikacji na ten
temat wydaje się, że mogą być pomocne oznaczenia prokalcytoniny.
U chorych z niestabilną dusznicą bolesną i zawałem serca SAA wykazuje podobną,
jeżeli nie wyższą swoistość niż CRP (w niższym zakresie pomiarów). Dalsze
badania mają na celu wyjaśnienie znaczenia, jakie ma stężenie SAA w infekcjach
u noworodków. Zainteresowanie tym parametrem ostrej fazy wzrasta ze względu
na większą dostępność jego oznaczeń, a także porównywalność wyników, z powodu
zastosowania od 1998 r. międzynarodowego wzorca.
Źródło staw skokowy.